De Grand Prix van Brazilië was in alle opzichten een gedroomde finale. Een waarop geen peil te trekken was, niet voor en niet tijdens, want pas na het vallen van de vlag was echt zeker dat Kimi Räikkönen de verrassende nieuwe wereldkampioen is. Je kunt er allerlei clichés op los laten: de druk op Hamilton, de strijd op twee fronten, binnen McLaren en daarbuiten. Je kunt tal van redenen zoeken om het gebeuren te verklaren, maar dat lukt je uiteindelijk niet. Het liep zoals het liep en Räikkönen: die won hem uiteindelijk, omdat hij er stond op het moment dat hij er moest staan. Je hoort hem niet, je ziet hem buiten de auto alleen als het nu eenmaal niet anders is dan dat hij de pers te woord moet staan, maar juist hij was de lachende derde in Interlagos.

De instelling van de Fin is er een die lange tijd op onbegrip stuitte. Zo rationeel als hij de dingen benaderde, deed velen zich bedremmeld afvragen of hij wel echt leuk vindt wat hij doet. De weinige emotie en al even geringe spraakzaamheid maakten dat men hem afdeed als saai, maar zelf was hij ook daar niet van onder de indruk. Ook voorafgaand aan dit weekend was er geen spoor van spanning bij de Fin. Hij had er ook weinig reden voor, want het was slechts een kleine kans die men hem, en ook hijzelf zich, toedichtte. Daar waar de Engelse en Spaanse pers elkaar probeerden af te troeven in wie hun kandidaat het breedst kon uitmeten, werkte Räikkönen in de schaduw en zonder druk toe naar de laatste wedstrijd van het jaar. De stand was zoals hij was en hij zou wel zien hoe het zou eindigen. 

Er zullen dan ook maar weinig wereldkampioenen hem zijn voorgegaan die zo relaxt naar hun uiteindelijke succes toewerkten. Het is namelijk een instelling die maar weinig sportmensen zich durven te permitteren. Topprestatie brengt over het algemeen spanning en gespannenheid met zich mee, zeker voor finales zoals Interlagos. Afgezien van degenen die de strijd al in een vroeger stadium in hun voordeel beslisten, moet je in de Formule 1-boeken ver teruggaan om een kampioen te vinden die eenzelfde, relaxte benadering had als Räikkönen. Zijn naam: James Hunt, de wereldkampioen van 1976.

Hunt stond te boek als een feestbeest. Een levensgenieter die het liefst blootvoets door het paddock ging en zelfs tijdens raceweekends nog 's avonds tot in de late uurtjes doorging met feesten. Waar mannen als Lauda en Peterson uiterst berekenend tewerk gingen, nam Hunt het allemaal met een korreltje zout. In de auto deed hij niet onder voor de rest, maar eenmaal daarbuiten zag hij het relatieve er van in. Räikkönen is van hetzelfde, steeds zeldzamere soort. Hij werd bekritiseerd om zijn houding. Hij zou te weinig zijn toegewijd aan zijn resultaten en zich te weinig interesseren voor de details om de auto te optimaliseren. Feit is, dat hij doet waar het uiteindelijk allemaal om gaat: winnen en daarbij geniet hij misschien wel het meest van alle 22 coureurs, want vraag hem naar zijn motivatie en het antwoord is steevast dat hij van racen houdt. Je hoort hem niet over titels en statistieken, het gaat erom dat hij leuk vindt wat hij doet en hij zal stoppen als dat verandert.

Hij vroeg zich ook al eens vertwijfeld af of hij niet in de verkeerde tijd was geboren. Zijn respect voor de mannen uit de tijd van Hunt is groot en dat zou zich op een opmerkelijke manier uiten. In de afgelopen winter nam Räikkönen in Finland deel aan een sneeuwscooter race. Om vooraf niet teveel de aandacht op zich te vestigen schreef zich daarbij in onder een alias en koos daarbij de naam: James Hunt. Hij zou er achteraf niets over kwijt willen, maar het zegt meer over Räikkönen dan hij zelf in woorden zal toegeven. In Brazilië trad hij zelf in de voetsporen van de in 1993 overleden wereldkampioen.     

    Groeten,

         Stefan