Ik zal eerlijk zijn. Ik was vooraf wat sceptisch toen ik hoorde dat Michael Schumacher tijdens de eerste officiele wintertest weer in zou stappen in de Ferrari. Sceptisch, omdat het inmiddels meer dan een jaar geleden was dat hij serieuze rondetijden had gezet in een Formule 1-auto en een jaar in ‘retirement mode’ gaat een coureur nu eenmaal niet in de kouwe kleren zitten. Ten minste, als je dan toch besluit om terug achter het stuur te kruipen. Tegelijkertijd was er toch ook een vlaag van opwinding en nieuwsgierigheid. Schumacher terug achter het stuur. Dat was toch wel wat. De vraag die menigeen dit seizoen toch regelmatig bezighield was immers toch: hoe Schumacher het in die F2007 zou hebben gedaan?

Die vraag werd niet beantwoord in Barcelona. Het is dan ook een vraag, die nooit beantwoord zal kunnen worden. In plaats daarvan riep de ‘comeback for a day or two’ van de zevenvoudig wereldkampioen een keur aan nieuwe vragen op. Waarom koos hij bijvoorbeeld voor deelname aan een officiële, volledig getimede testsessie, terwijl hij zich veel poespas en media-aandacht had kunnen besparen als hij het eigen, afgesloten Fiorano had gekozen? 

Het was alsof hij geen moment weg was geweest. Zo overtuigend en dominant was Schumacher in Barcelona. Zelfs Felipe Massa had geen pasklaar antwoord op de rondetijden van zijn voormalige teamgenoot. Het waren weliswaar speciale omstandigheden, nu de coureurs de auto’s voor het eerst testten zonder traction control, maar voor Schumacher was de situatie niet minder onbekend.

Het was veelzeggend dat Schumacher zelf oprecht verbaasd was over zijn competitiviteit tijdens zijn twee testdagen op het Circuit de Catalunya. Ook hijzelf moet de drang hebben gevoeld om te zien hoe hij het zou hebben gedaan in de F2007, of hij het nog kon; zeker nu dat uiteindelijk de winnende auto van het seizoen 2007 is geworden. Ik kan me voorstellen dat hij na afloop op die donderdagavond opgetogen huiswaarts is gekeerd. Tevreden, maar nog altijd verbaasd over de verhoudingen zoals die zich hadden afgetekend. Het kan niet anders of ook hij moet zich op de vlucht terug naar zijn huis in Zwitserland of de dagen daarna zich bewust hebben afgevraagd of zijn afscheid vorig jaar niet te vroeg was geweest?

Hij had het maar moeilijk kunnen loslaten dit seizoen. Hij miste de sport en wilde iets blijven betekenen voor Ferrari. Tegelijkertijd had hij zich stierlijk verveeld aan de pitmuur. De auto’s waren in handen van Massa en Raikkonen en die hadden zijn hulp niet nodig. Als het ging over setups of strategie, dan kon hij meedenken, maar het racen was nu aan hen. De sport en de competitie bleven hem aantrekken, maar de intensiteit van de rol als adviseur aan de pitmuur haalde het geenszins bij wat hij al die jaren gewend was.

Terugdenkend aan zijn snelle ronden van die dag komen onwillekeurig vragen op. Was het resultaat nu echt een afspiegeling van de krachtverhoudingen? Wist hij nu zoveel meer van de handling van een auto zonder traction control dan de huidige PlayStation-generatie? En als hij nu al met ogenschijnlijk gemak de snelste was, zonder dat hij zich echt tot het uiterste had ingespannen, wat dan als...?

    Groeten,

         Stefan