De Grand Prix van Bahrein was er weer een om door een ringetje te halen. Een wedstrijd bomvol actie en inhaalmanoeuvres en daarbij bleef de spanning tot het laatste moment. Hamilton kwam immers toch wel met rasse schreden dichterbij aan Massa; gecontroleerd of toch..? Zelfs bij Ferrari waren ze er duidelijk niet gerust op tot de vlag daadwerkelijk was gevallen. Met drie leiders in het Wereldkampioenschap belooft het nog een flinke strijd te worden. Lewis Hamilton doet als debutant totaal niet onder voor de rest. Ik heb de Engelsman echt nog geen enkele grote fout zien maken; iets wat de vermoedens voedt dat we hier toch wel met een heel bijzondere coureur te maken hebben, die het ver zou kunnen gaan schoppen in de historie van de sport. Nu al heeft Alonso zijn handen vol aan hem en het laat zich voorlopig alleen maar raden hoe het ervoor staat als die jongen een seizoen of wat verder is.

Bij Ferrari hebben ze inmiddels ook met hem kennisgemaakt. In Maleisië dook Hamilton knap voor Massa de eerste bocht in en hield de Ferrari als een volleerd veteraan rondenlang onder de duim, ondanks de enorme druk waaronder Massa de debutant plaatste. Diezelfde Hamilton is nu een van de drie leiders in het kampioenschap; in punten gelijk met Räikkönen en Massa en lijkt een sleutelrol te gaan vervullen in dit Wereldkampioenschap. Zijn ontwikkeling zal mede van invloed zijn op hoe de kaarten uiteindelijk worden geschud. Met Ferrari en McLaren fier aan kop zullen Alonso, Räikkönen, Massa en Hamilton uit moeten gaan maken wie er aan het einde van het seizoen tot wereldkampioen wordt gekroond. 

Het luxeprobleem voor hun teams op dit moment: de teamgenoten ontlopen elkaar nauwelijks. Bij Ferrari hebben Massa en Räikkönen beiden één overwinning op zak; bij McLaren kwam Hamilton na zijn derde podium op rij - een unicum voor een debutant - op gelijke hoogte met Alonso en Räikkönen in de stand. En omdat het ook op het circuit de laatste races enorm dicht bij elkaar zit, belooft het een tactisch steekspel te gaan worden, waarbij elk punt van belang is. En hierin ligt de crux: meer dan tevoren is er de dreiging dat teamgenoten elkaar van hogere puntfinishes afhouden. Zowel McLaren als Ferrari heeft gezegd beide coureurs gelijke kansen te zullen geven, maar het uitvaardigen van teamorders is in deze situatie wel erg verleidelijk.

Officieel zijn ze door de FIA verboden, teamorders. In ieder geval de opzichtige positiewisselingen zoals die bij Ferrari aan het begin van dit decennium schering en inslag waren, maar in de praktijk kan een team de rangorde natuurlijk nog steeds op vele, meer of minder opzichtige manieren beïnvloeden. McLaren heeft zich er altijd tegen verzet, maar ook hier zal Fernando Alonso niet blij zijn als zijn jongere teamgenoot hem steeds in de wielen rijdt. Enerzijds wil je als pure fan geen teamorders en geloof me, iedereen zou het kampioenschap het liefst zijn beloop laten, maar aan de andere kant blijft Formule 1 een teamsport. 

Het is wellicht nog wat aan de vroege kant om nu al in termen van teamorders te denken, maar de reden dat ik het onderwerp aansnijd is, omdat het niet anders kan dan dat dit een dezer dagen rondspookt in de hoofden van de teambazen. Er komt een moment dat een team impliciet de keuze maakt haar middelen achter een coureur te scharen. Bij Renault was dat de afgelopen seizoenen al heel snel beslecht, maar in dit geval hinken de teams echt op twee gedachten. Vooral omdat het op dit moment een onmogelijke opgave is om te kiezen. Hamilton maakt een droomdebuut mee; McLaren kan het eigenlijk niet maken om dat sprookje in de knop te breken; bij Ferrari zal een dergelijke beslissing geheid voor spanningen zorgen. Räikkönen en Massa zijn wat dat betreft echt tot elkaar veroordeeld. Het is uiteindelijk erop of eronder voor een van de twee. Maar wanneer Ferrari de keuze te lang uitstelt, misschien uiteindelijk wel voor allebei...

Wat na de race in Bahrein in me opkwam, was het doemscenario zoals het zich voltrok voor Williams in het Wereldkampioenschap van 1986. De Williams Honda was het veld dat seizoen ver vooruit en voor zover McLaren TAG nog in de buurt kwam, had Alain Prost, vanaf dat moment kopman van het team na het vertrek van Lauda, op beslissende momenten steeds problemen. Nigel Mansell en Nelson Piquet wonnen echter beide wedstrijden en gunden elkaar het licht in de ogen niet eens, laat staan een leidende positie in het kampioenschap. Alain Prost begon ondertussen echter zijn achterstand systematisch terug te brengen. Zo gebeurde het dat in de laatste race er nog drie coureurs kampioen konden worden. Mansell was aan kop de gedoodverfde favoriet, Prost en Piquet daarachter op zes en zeven punten achterstand. Mansell ging fier aan kop en de titel leek de Engelsman na een aantal zware jaren niet meer te kunnen ontgaan, op het moment dat een klapband een abrupt einde maakte aan zowel zijn race als zijn titelaspiraties. Mansell strandde zestien ronden voor het einde in het zicht van de haven, de wereldtitel ging naar Prost, die de race op zijn naam bracht.

Als fan moet je hopen dat de definitieve beslissing door de teams zo lang mogelijk wordt uitgesteld. We hebben een geweldig kampioenschap voor ons, dat sowieso nog voldoende stof tot nadenken zal geven. Op dit moment kan het balletje alle kanten nog oprollen. Ik ben benieuwd welk team de bal als eerste een sturend tikje geeft. Dat de beste maar moge winnen! 

    Groeten,

         Stefan